Türkiye sanayisinin kalbi Kocaeli’nde atıyor. Ama bu kalbi ayakta tutan işçi, genç ve emekçi; üretimin karşılığını aynı ölçüde hayatında hissedemiyor. 1 Mayıs’a girerken asıl konuşulması gereken de tam olarak budur.

Gebze, Çayırova, Dilovası…
Bu üç ilçe sadece bir coğrafya değil; Türkiye ekonomisinin üretim hatlarıdır.

Kocaeli, yıllardır “sanayinin başkenti” olarak anılıyor.
Bu doğru.
Ama eksik.

Çünkü bu şehir aynı zamanda sabahın ilk ışığında yola çıkan, gününü fabrikada geçiren ve akşamını trafikte tüketen insanların şehridir.

Çayırova’da gençlerle yaptığımız bir sohbet, bu gerçeği tüm çıplaklığıyla ortaya koydu.

Bir genç şöyle dedi:
“Okulu bıraktım. Masraflar çok ağırdı, çalışmak zorundaydım.”

Bir başkası:
“Okuyorum ama aynı zamanda çalışıyorum. Yetmiyor.”

Bu iki cümle, Türkiye’de gençliğin içine sıkıştığı tabloyu anlatmaya yeter.

Sabahtan gece yarısına kadar çalışan gençler var.
Aldıkları ücret, geçinmeye yetmiyor.
Daha iyi şartlar talep ettiklerinde aldıkları cevap ise kısa:
“İşine gelirse…”

Bu ifade bir istisna değil, bir anlayışın göstergesi.

Yine bir işçi kardeşimiz sendikal süreçte yaşadıklarını anlattı.
Hak aramak için üye olduğu yapıdan destek görmek yerine yalnız kaldığını söyledi.
Fazla mesai hakkı elinden alınırken, onu koruması gereken mekanizma sessiz kaldı.

Bu tabloyu görmeden “emek” üzerine konuşmak eksik kalır.

Öte yandan gençlerin dile getirdiği bir başka konu daha var:
Sosyal hayat yokluğu.

“Bir PlayStation kafe olsa nefes alırız” diyen bir gencin cümlesi, belki küçük görünür.
Ama aslında büyük bir boşluğu işaret eder.

Gençler sadece çalışmak istemiyor.
Yaşamak istiyor.

Kocaeli’de hayat, çoğu insan için sabah başlar ve gece yolda biter.

Ulaşım sorunu artık günlük hayatın parçası.
Geçim sıkıntısı, kalıcı bir problem.
Eğitim ve kamu hizmetlerine erişim ise hâlâ eşit değil.

Bunlar teorik başlıklar değil;
her gün yaşanan gerçeklerdir.

Ben de bu hayatın içindeyim.
Her gün Çayırova’dan Mecidiyeköy’e gidip geliyorum.
Aynı trafik, aynı yorgunluk, aynı zaman kaybı…

Bu sadece bir ulaşım meselesi değil;
yaşam kalitesi meselesidir.

Sanayinin merkezinde olup, kendi alanında adil şartlarda iş bulamamak ise ayrı bir çelişkidir.

Kocaeli üretiyor.
Ama Kocaeli’de yaşayan insan, bu üretimin karşılığını aynı ölçüde hissedemiyor.

İnsanlar lüks istemiyor.
Talep edilen şey basit:
İnsanca yaşamak.

1 MAYIS VE GERÇEKLER

Bugün 1 Mayıs.

Emek ve dayanışma günü.

Ama eğer emekçinin yaşadığı gerçekleri konuşmuyorsak,
bu günün anlamı eksik kalır.

Genel Başkan Ümit Özdağ’ın şu tespiti, sahadaki tabloyla örtüşüyor:

“Bugün 1 Mayıs Emek ve Dayanışma Günü. Ancak saray rejiminin yarattığı ağır ekonomik çöküntü, Türk emekçisinin alın terini her geçen gün daha acımasızca sömürüyor.

Sizler evinize helal lokma götürebilmek için insanüstü bir çaba harcarken; yandaş müteahhitler, saray elitleri ve mafya düzeni Türkiye’nin öz kaynaklarını yağmalamaya devam ediyor.

Türk halkı açlık sınırının altında ezilirken, birilerinin israf içinde sefa sürmesini kabul etmiyoruz.

Zafer Partisi iktidarında bu düzenin değişeceğini, emeğin hakkının teslim edileceğini ifade ediyoruz.”

Kocaeli’de gördüğümüz tablo, bu sözlerin sahadaki karşılığıdır.

Mesele ideolojik tartışma değil,
doğrudan hayatın kendisidir.

Emeğin değersizleştiği,
gençliğin geleceğe mecbur bırakıldığı bir düzen uzun süre ayakta kalamaz.

Bu nedenle 1 Mayıs;
sadece kutlanacak bir gün değil,
gerçeklerle yüzleşilecek bir gündür.

Ve bu yüzleşmenin sonunda söylenmesi gereken cümle basittir:

Bu ülkenin insanı,
daha iyisini hak ediyor.

1 Mayıs Emek ve Dayanışma Günü kutlu olsun.